শ্ৰীযন্ত্ৰ তামৰ প্লেট

প্ৰায়ে কেৱল শ্ৰীযন্ত্ৰ বা শ্ৰীযন্ত্ৰ বুলি কোৱা শ্ৰীযন্ত্ৰ হিন্দু আৰু তান্ত্ৰিক পৰম্পৰাৰ এক পবিত্ৰ আৰু শক্তিশালী জ্যামিতিক আঁক। ইয়াক বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ মহাজাগতিক শক্তি আৰু শক্তি দেৱীৰ ঐশ্বৰিক সত্তাক সামৰি লোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এই যন্ত্ৰৰ সামগ্ৰিক আৰু সৰ্বাংগীন প্ৰকৃতিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি “সম্পূৰ্ণ” শব্দৰ অৰ্থ হৈছে সম্পূৰ্ণ বা পূৰ্ণ।

জ্যামিতি আৰু প্ৰতীকবাদ:

সম্পুৰ্ণ শ্ৰীযন্ত্ৰ হৈছে কেন্দ্ৰীয় বিন্দু বা বিন্দুৰ পৰা বিকিৰণ হোৱা নটা আন্তঃসংলগ্ন ত্ৰিভুজৰ দ্বাৰা গঠিত এক জটিল জ্যামিতিক আৰ্হি। এই ত্ৰিভুজবোৰ এনেদৰে সজোৱা হৈছে যে ইহঁতে পদুমৰ পাহিৰ শৃংখলা গঠন কৰি এক মন্ত্ৰমুগ্ধ আৰু জটিল ডিজাইনৰ সৃষ্টি কৰে। কেন্দ্ৰীয় বিন্দুটোৱে উৎস বা মহাজাগতিক কেন্দ্ৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, যিটো প্ৰায়ে চূড়ান্ত বাস্তৱ বা ব্ৰহ্মৰ সৈতে জড়িত।

ত্ৰিভুজৰ প্ৰতিটো স্তৰৰ এটা নিৰ্দিষ্ট তাৎপৰ্য আছে, যিয়ে মহাবিশ্ব, সৃষ্টি আৰু ঈশ্বৰৰ বিভিন্ন দিশক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। ত্ৰিভুজবোৰে ওপৰলৈ আৰু তললৈ দুয়োটা দিশলৈ আঙুলিয়াই দিয়ে, যিয়ে পুংলিঙ্গ (শিৱ) আৰু নাৰী (শক্তি) শক্তিৰ মিলনৰ প্ৰতীক, শিৱ-শক্তিৰ ধাৰণাটোক মূৰ্ত কৰি তুলিছে।

সম্পুৰ্ণ শ্ৰীযন্ত্ৰত সমকেন্দ্ৰিক বৃত্ত আৰু বৰ্গক্ষেত্ৰৰ আৰ্হিৰ শৃংখলাও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে, যাৰ ফলত ইয়াৰ জটিলতা আৰু প্ৰতীকী সমৃদ্ধি বৃদ্ধি পাইছে। বাহিৰৰ বৰ্গটোৱে পাৰ্থিৱ ক্ষেত্ৰখনক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, আনহাতে বৃত্তবোৰে অস্তিত্ব আৰু চেতনাৰ বিভিন্ন স্তৰৰ প্ৰতীক।

আধ্যাত্মিক তাৎপৰ্য্য:

সম্পুৰ্ণ শ্ৰীযন্ত্ৰ কেৱল জ্যামিতিক আকৃতি নহয়; ইয়াক আধ্যাত্মিক আৰু বস্তুগত মংগলৰ বাবে এক শক্তিশালী আহিলা হিচাপে গণ্য কৰা হয়। ভক্তসকলৰ মতে যন্ত্ৰই মহাজাগতিক কম্পনৰ সৈতে অনুৰণন ঘটায় আৰু চেতনাৰ উচ্চ মাত্ৰাৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ হিচাপে কাম কৰে। শ্ৰীযন্ত্ৰৰ পূজা আৰু ধ্যান কৰিলে অনুশীলনকাৰীক ঐশ্বৰিক শক্তিৰ সৈতে একাকাৰ কৰা হয়, আধ্যাত্মিক বৃদ্ধি, প্ৰচুৰতা আৰু সামগ্ৰিক সমৃদ্ধিৰ প্ৰসাৰ ঘটে বুলি ভবা হয়।

ঐশ্বৰিক নাৰীত্বৰ প্ৰকাশ:

সম্পুৰ্ণ শ্ৰীযন্ত্ৰ বিশেষভাৱে দেৱী ললিতা ত্ৰিপুৰাসুন্দৰী দেৱীৰ সৈতে জড়িত, যিটো ঐশ্বৰিক নাৰীলিঙ্গৰ এক ৰূপ। ললিতা ত্ৰিপুৰাসুন্দৰীক সৌন্দৰ্য্য, কৃপা, আৰু বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টিশীল শক্তিক মূৰ্ত কৰি পৰম দেৱী হিচাপে শ্ৰদ্ধা কৰা হয়। জটিল ডিজাইনৰ এই যন্ত্ৰক দেৱীৰ মহাজাগতিক ৰূপৰ দৃশ্যগত উপস্থাপন বুলি গণ্য কৰা হয়।

সক্ৰিয়কৰণ আৰু পূজা:

সম্পুৰ্ণ শ্ৰীযন্ত্ৰৰ পূৰ্ণ শক্তিক ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ নিৰ্দিষ্ট আচাৰ-ব্যৱহাৰ আৰু আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ জৰিয়তে ইয়াক সঠিকভাৱে সক্ৰিয় আৰু শক্তিশালী কৰাটো অতি প্ৰয়োজনীয়। ভক্তসকলে প্ৰায়ে “যন্ত্ৰ সাধনা” নামৰ এক প্ৰক্ৰিয়াত লিপ্ত হয়, য’ত মন্ত্ৰ, প্ৰাৰ্থনা আৰু ধ্যান আদিৰে যন্ত্ৰ পবিত্ৰ কৰা হয়। ইয়াৰ পিছত যন্ত্ৰটোক বেদীৰ দৰে পবিত্ৰ স্থানত ৰাখি নিয়মিতভাৱে পূজা কৰা হয় যাতে ইয়াৰ ঐশ্বৰিক শক্তি বজাই ৰখা হয়।

উপকাৰ আৰু আশীৰ্বাদ:

ভক্তসকলে বিশ্বাস কৰে যে সম্পুৰ্ণ শ্ৰীযন্ত্ৰই সমৃদ্ধি, সফলতা, সমন্বয়, আধ্যাত্মিক জাগৰণ, নেতিবাচক শক্তিৰ পৰা সুৰক্ষা আদি অসংখ্য আশীৰ্বাদ প্ৰদান কৰাৰ সম্ভাৱনা আছে। ইয়াৰ সামগ্ৰিক প্ৰকৃতিয়ে জীৱনৰ বিভিন্ন দিশক সম্বোধন কৰি বস্তুগত আৰু আধ্যাত্মিক দুয়োটা স্তৰতে ইতিবাচক পৰিৱৰ্তন আনে বুলি কোৱা হয়।